Nowoczesny trening strzelecki. Kształtowanie umiejętności celowania

Autor: Tadeusz Baranowski

Od pewnego czasu wyniki w strzelectwie sportowym osiągnęły swoje bezwzględne maksimum i są one udziałem coraz bardziej powiększającej się grupy mistrzów. Znamienne, że zjawisko to odnosi się tylko do strzelań z karabinów i strzelb, ale nie do strzelań z pistoletów. Te osiągnięcia strzelców, kobiet i mężczyzn, są skutkiem olbrzymich zdolności adaptacyjnych człowieka, poddawanego niezwykle wymagającemu, długotrwałemu treningowi. Epoka dawnego modelu treningu dobiega końca. Czym się będzie odznaczał nowoczesny trening strzelecki? Ukierunkowaniem bodźców treningowych przede wszystkim na mózg strzelcadowodzi Tadeusz Baranowski.

Wprowadzenie

 Według B. Hickeya i A. Sieversa strzelanie to „ustawienie lufy w linii z okiem, wskazanie nią na obszar, w którym chcemy aby umiejscowiła się przestrzelina i zrobienie płynnego ruchu palcem położonym na spuście, by spowodować, aby ta przestrzelina ukazała się” (9).

Według mnie strzelanie sportowe jest powtarzanym dążeniem do odpowiedniego ukierunkowania lufy broni połączonego z płynnym, nienaruszającym tego ukierunkowania ruchem palca położonego na języku spustowym, takim by pocisk, śrucina lub ładunek śrucin każdorazowo trafiał w zamierzony cel bądź obszar tego celu z przestrzeganiem obowiązujących regulaminów i przepisów organizacji sportowych dla strzelań z karabinów, pistoletów i strzelb.

Moje rozważania zawężam do strzelania z pistoletu pneumatycznego (ryc. 1), gdzie celem, w zależności od etapu szkolenia, jest obszar ograniczony jednym z pierścieni tarczy o umownych wartościach 1–9, lub obszar koła, w którym umiejscowione przestrzeliny otrzymują wartość 10 (ryc. 2). Do strzelania z takich pistoletów używane są śruciny o kształcie przedstawionym na ryc. 3.

 

Pełna wersja artykułu

Pobierz

Artykuł opublikowany w: Strzelectwo sportowe (Nowoczesne rozwązania szkoleniowe), zeszyt nr 8, Wrocław, 2011,
ISBN 978-83-928836-5-4.

Autor: Tadeusz Baranowski

Podziel się