Oddychanie

Autor: Trzebiński Hubert

Psychoregulacja, to w najprostszym ujęciu, zdolność do opanowania nadmiernego pobudzenia lub aktywizacji zmęczonego organizmu. Wzrost ciepłoty ciała wywołuje przyspieszenie akcji serca w celu regulacji temperatury ciała. Przejście dłuższego dystansu powoduje wzrost ciśnienia w układzie krążenia, co również prowadzi do pobudzenia serca. Odchylenia o średnim zakresie w funkcjonowaniu narządów wewnętrznych są nieuniknione. Tętno zawodnika strzelającego w zwyczajnych okolicznościach waha się od 80 do 140 uderzeń na minutę. Dodatkowe zdenerwowanie, związane z oddawaniem pierwszego ocenianego strzału, wywołuje przyspieszenie tętna do 140 czy nawet 160 uderzeń na minutę. W warunkach ekstremalnych tętno może osiągać aż 200 uderzeń na minutę.

Tak wysokie tętno związane jest z rosnącym dyskomfortem, wywołuje drżenie ciała i upośledza precyzję ruchów. Kiedy krew jest szybciej pompowana, zawodnik nabiera więcej powietrza do płuc, napina mięśnie i robi się coraz bardziej rozproszony. W konsekwencji, coraz trudniej mu wykonywać precyzyjne zadania i popełnia coraz więcej błędów, spowodowanych przez deficyty mentalne.

Wizualną reprezentacją rytmu pracy serca jest wykres EKG. Urządzenie pokazuje linię, odzwierciedlającą liczbę i częstość uderzeń serca. Im bliżej siebie szczyty wykresu, tym większa częstość. Im wyższe szczyty, tym większa objętość krwi jest pompowana podczas skurczu serca.

Jak tylko poziom pobudzenia wzrośnie powyżej lub spadnie poniżej średniego poziomu (ok. 120 uderzeń na minutę), należy rozpocząć proces regulacji psychofizjologicznej. Nadmierne pobudzenie należy wyciszyć. Analogicznie, ogólne zmęczenie wymaga odszukania sposobu na ożywienie się.

W trakcie zawodów, strzelec musi stosować tego typu techniki wielokrotnie. Zakładając, że przy każdym strzale wymagane są 3 procesy regulacji, zawodnik musi powtórzyć tę procedurę ok. 250 razy w trakcie trwania całej konkurencji. Liczba ta będzie znacznie wyższa podczas wyjątkowo dramatycznych zawodów.

Oprócz tętna zawodnicy muszą także nauczyć się kontrolować oddychanie i tonus mięśni. Te trzy czynniki decydują o poziomie aktywności. Zasadniczo reagują równolegle, rosnąc lub malejąc w tym samym czasie. Ponieważ mają one bezpośredni wpływ na postawę i ruchy, wszystkie trzy są kluczowe dla koordynacji precyzyjnych ruchów. Kiedy serce szybciej pompuje krew, ma to natychmiastowy wpływ na ruchy muszki – widać to na analizie SCATT. Głębszy i szybszy oddech także ma bezpośredni wpływ na poruszanie, powodując częstsze ruchy klatki piersiowej o większym zakresie. Presja wywołuje napięcie mięśni, co wywołuje usztywnienie postawy.

 

Pełna wersja artykułu

Pobierz

Artykuł opublikowany w: Strzelectwo sportowe (Nowoczesne rozwązania szkoleniowe), zeszyt nr 10, Wrocław, 2013,
ISBN 978-83-928836-2-3

Autor: Trzebiński Hubert

Podziel się