Sens treningu wysokościowego w strzelectwie sportowym

Autor: Łuczyński Włodzimierz, Pietrzyk Grzegorz

Zainteresowanie treningiem wysokogórskim (bardziej adekwatna nazwa wysokościowym) – ze strony nauki i sportu – rozpoczęło się na serio w momencie, kiedy Międzynarodowy Komitet Olimpijski przyznał miastu Meksyk, leżącemu na wysokości około 2300 m n.p.m., prawo organizowania Igrzysk Olimpijskich w 1968 roku. Skuteczne rozwiązanie problemu adaptacji do wysiłku na dużej wysokości nabrało konkretnego wymiaru – stwarzało dodatkowe szanse w rywalizacji o medale. Po zakończeniu Igrzysk Olimpijskich w Meksyku pojawiła się idea wykorzystania treningu wysokościowego do zwiększenia osiągnięć na nizinach. Wiedza na ten temat wzbogaciła się w ciągu minionych lat ogromnie, ale pewne kwestie pozostały do końca nie wyjaśnione.

Badania naukowe nad treningiem wysokościowym, kontynuowane po Igrzyskach Olimpijskich w Mexico City, miały drążyć podjęte już tematy, rozszerzać posiadany materiał i dostarczyć odpowiedzi na szereg pytań:

1. Jaki wpływ ma trening wysokościowy na zdolność wysiłkową zawodnika?
2. W jakim stopniu trening wysokościowy wpływa na możliwości wysiłkowe zawodnika na poziomie morza?
3. Jaka jest optymalna wysokość do takiego treningu?
4. Jak długo powinien trwać trening wysokościowy, aby osiągnąć korzystne efekty fizjologiczne?
5. Jak długo utrzymują się efekty treningu wysokościowego?

Jeżeli chodzi o strzelectwo nas interesują ostatnie trzy pytania z uwagi na to, że na pierwsze dwa uzyskano już względnie dużo odpowiedzi (chociaż wciąż pozostaje wiele otwartych kwestii wymagających dalszych badań).

 

 

 

Artykuł opublikowany w: Strzelectwo sportowe (Nowoczesne rozwązania szkoleniowe), zeszyt nr 6, Wrocław, 2009,
ISBN 978-83-928836-4-7

Autor: Łuczyński Włodzimierz, Pietrzyk Grzegorz