StreZ – System Treningu Zintegrowanego – wykorzystanie nowoczesnych przyborów w przygotowaniu motorycznym sportowca

Autor: Kosendiak Jan, Kosendiak Wojciech, Piwkowski Łukasz, Szczęsna Ewa

1. Tradycyjne ujęcie systemu treningowego

W literaturze dotyczącej treningu sportowego [Bompa 2009] wyróżnia się następujące rodzaje treningu:

• Trening kondycyjny (fizyczny) – polegający na kształtowaniu wydolności (potencjału energetycznego) i poziomu zdolności motorycznych sportowca. Trening fizyczny można podzielić na:
• - trening fizyczny wszechstronny (general physical training, GPT)
• - trening fizyczny specyficzny (specjalny) dla danej dyscypliny (sport-specific physical training, SSPT.
• Trening techniczny – polegający na uczeniu czynności ruchowych i takim dostosowaniu sposobów ich wykonywania aby w działalności sportowej uzyskiwać jak najlepsze wyniki sportowe, przy możliwie największym wykorzystaniu potencjału motorycznego i energetycznego.
• Trening taktyczny – którego celem jest opanowanie taktyki (odnoszonej do decyzji podejmowanych podczas treningów i zawodów sportowych) i strategii (decyzji obejmujących szerszy zakres czasowy.
• Trening teoretyczny – polegający na nabywaniu wiedzy o prowadzeniu walki sportowej, wykorzystaniu wiedzy w trakcie rywalizacji, a także na treningu osobowości z wykorzystaniem treningu mentalnego i treningu relaksacyjnego.

Główne cele treningu kondycyjnego (fizycznego), to:

• Kształtowanie i doskonalenie wydolności (mocy i pojemności) anaerobowej-fosfagenowej, anaerobowej-glikolitycznej i tlenowej
• Kształtowanie kondycyjnych (różne odmiany wytrzymałości, różne odmiany siły) zdolności motorycznych
• Kształtowanie hybrydowych (kondycyjno-koordynacyjnych) zdolności motorycznych (przejawy szybkości, zwinności).
• Kształtowanie koordynacyjnych dolności motorycznych (reakcja, rytmizacja, równowaga, orientacja przestrzenna, łączenie, dostosowanie itd.).

Obciążenia treningowe klasyfikuje się wg rodzaju, a także wg strefy przemian energetycznych charakterystycznej dla realizowanego wysiłku fizycznego. Dekompozycja obciążeń stanowiła przełom w rejestracji i interpretacji obciążeń treningowych w latach 70-tych i 80-tych XX wieku (Wołkow 1976, Wołkow, Koriagin 1979). Co znalazło akceptację również w piśmiennictwie współczesnym (Bompa 2009).

 

 

Artykuł opublikowany w: Strzelectwo sportowe (Nowoczesne rozwązania szkoleniowe), zeszyt nr 9, Wrocław, 2012,
ISBN 978-83-928836-9-2

Autor: Kosendiak Jan, Kosendiak Wojciech, Piwkowski Łukasz, Szczęsna Ewa