Współczesne wyzwania w procesie prowadzenia grupy sportowej

Autor: Stosik Aneta

Kluby sportowe podlegają ciągłym przeobrażeniom. W zależności od fazy rozwoju realizują one różne cele: społeczne, publiczne, rynkowe. Zmiany te zachodzą w sposób cykliczny i wyznaczone są dynamiką zmiennych sytuacyjnych oraz procesów zachodzących w samych klubach. Współczesna organizacja[1] sportowa jest więc jedną z wielu organizacji komercyjnych, która uwzględnia rzeczywistość rynkową ze wszystkimi jej konsekwencjami zarządczymi[2].

Dynamiczny rozwój sportu oraz instytucji sportowych rodzi potrzebę coraz szerszego i głębszego poznania praw, które rządzą prawidłowym procesem treningowym i prowadzą do efektywnego przebiegu walki sportowej. Niewątpliwie centralną posta­cią w całym procesie szkolenia sportowego jest trener.

Na przełomie dziesięcioleci rola trenera ulegała licznym przeobrażeniom. Obecnie trener jest nie tylko kierownikiem procesu treningowego, realizującym program szkolenia, ale także specjalistą, który powinien posiadać wiedzę organizatorską oraz duże uwrażliwienie na potrzeby rynkowe. Do głównych jego zadań należy opracowywanie planów treningowych, taktyk treningów i strategii rozwoju kariery sportowej zawodnika, jak również budowanie zespołu oraz współpraca z grupami wspierającymi proces treningowy. Wobec tak licznych zadań i funkcji, współczesny trener musi wykazać się ogromną skutecznością działania na gruncie organizacyjno-zarządczym.

Naturą i esencją sportu jest rywalizacja, w której liczą się tylko najlepsi. Jedynie sprawnie działający trenerzy-menedżerowie mogą osiągać wysokie rezultaty w prowadzeniu zespołów sportowych. Ich styl wywierania wpływu na innych, uwarunkowany pożądanymi cechami osobowości, będzie rodził albo sukcesy, albo porażki.

Należy w tym miejscu wspomnieć, iż zespół graczy bezpośrednio realizuje podstawowe cele i funkcje klubu. Zespół jest organizacją, która powstaje jako wypadkowa tego, co z założeń menedżera – selekcjonera - wprowadzono w życie i tego, co wyznaczyły stosunki społeczno - emocjonalne występujące w zespole sportowym. Założenia modelowe przyjęte przez menedżera - selekcjonera rozumiane są jako racjonalna koordynacja działań zawodników i trenerów dla osiągnięcia wspólnego celu, obejmującego rozwój sportowy i rynkowy zespołu. W tym celu menadżer - selekcjoner dokonuje podziału zadań, funkcji oraz hierarchizacji władzy i odpowiedzialności w prowadzonym zespole. Nieformalne stosunki społeczno-emocjonalne są natomiast rodzajem koordynacji zachowań prospołecznych w zespole sportowym, która powstaje samorzutnie i bezpośrednio z wzajemnych stosunków między zawodnikami i trenerami, i wymaga racjonalnej i sformalizowanej koordynacji[3].

 


[1] W opracowaniu wszelkie rozważania na temat organizacji, jej sukcesu oraz jej uczestników traktuje się w sposób uniwersalny. Autorka przyjmuje, iż preferowane cechy menedżerów są uniwersalne i odnoszą sukcesy niezależnie od branży.

[2] G. Łasiński, Sprawność zarządzania organizacją sportową, Wrocław 2003, s. 7 i nast.

[3] R. Panfil, Zarządzanie produktem klubu sportowego, Warszawa 2004, s. 90 i dalsze

 

Pełna wersja artykułu

Pobierz

Artykuł opublikowany w: Strzelectwo sportowe (Nowoczesne rozwiązania szkoleniowe), zeszyt nr 4, Wrocław, 2007).

Autor: Stosik Aneta

Podziel się