Wybrane zagadnienia skuteczności szkolenia sportowego

Autor: Migasiewicz Juliusz

Współczesny sport wyczynowy cechuje stały postęp wyników. Tendencja ta zdaje się być w najbliższej przyszłości nieodwracalna. Poszukiwania elementów podwyższających efektywność działań szkoleniowych z reguły związane są z naukowym rozpatrywaniem związków przyczynowo-skutkowych z wykorzystaniem myśli technicznej, bądź też z nowoczesną organizacją i zarządzaniem (Perkowski 1988). Działania takie nie mogą jednak następować z pominięciem podstawowych wskazań związanych z kształtowaniem funkcji, nawyków i umiejętności zawodnika oraz z doskonaleniem metodyki treningu.

W świetle powyższych spostrzeżeń, w ramach tendencji (trendów) charakteryzujących współczesny trening można wyróżnić dwa rodzaje czynników:

  • te, które znane są jako bardzo ważne i dobrze byłoby je uwzględnić, ale jest
    to z reguły mało realne w warunkach klubowych i możliwe jedynie w systemie szkolenia centralnego najlepszych zawodników,
  • te, które można i powinno się realizować w bieżącej działalności treningowej, ale są one mało znane albo nie docenia się ich znaczenia.

Do pierwszej grupy omawianych czynników warunkujących wysoką efektywność szkolenia można zaliczyć:

  1. Realizację treningu w optymalnych warunkach klimatycznych, co zapewnia możliwość pełnego wykonania treningu technicznego z założoną intensywnością, bez zagrożenia kontuzjami (Starosta i Handelsrnan, 1990) i przedłuża okres specjalistycznego treningu, pozwalając na długie zachowanie wysokiego poziomu umiejętności technicznych. Zmiana klimatu umożliwia też poprawę przygotowania czynnościowego organizmu w okresie przygotowawczym przez wzmożenie procesów odnowy. Kształtowanie adaptacji zawodnika do zmian strefy czasu i klimatu Jest bardzo ważnym czynnikiem we współczesnym sporcie wyczynowym ze względu na częste odbywanie się zawodów w różnych strefach klimatycznych.
  2. Zastosowanie trenażerów w procesie kształtowania techniki i siły specjalnej, co pozwala imitować (z reguły z obciążeniem lub odciążeniem) ćwiczenia startowe w całości lub we fragmentach, bez zbytnich strat energii, nadmiernego obciążenia kręgosłupa oraz wzmacniania mięśni antagonistycznych (Śledziewski 1988; Starosta, Handelsman 1990).
  3. Posługiwanie się metodą elektrostymuiacji, stanowiącą ważny element treningu siły mięśniowej; oprócz dużej skuteczności metoda ta wykazuje podobne zalety, jak stosowanie trenażerów (Ważny 1981; Jethon 1982).

Pełna wersja artykułu

Pobierz

Artykuł opublikowano w: Strzelectwo sportowe (Nowoczesne rozwiązania szkoleniowe), zeszyt nr 3, Wrocław, 2006.

Autor: Migasiewicz Juliusz

Podziel się