Znaczenie treningu siły mięśniowej w strzelectwie sportowym

Autor: Stefaniak Tadeusz

Wprowadzenie

Odpowiedni (optymalny) poziom siły mięśniowej warunkuje nie tylko prawidłową budowę ciała i sprawność fizyczną w każdym z etapów ontogenezy (Cropp 1981, Drabik 1992, Hakkinen 2000, Stefaniak i Stefaniak 2001 a, b), ale ma także wpływ na osiąganie pożądanych rezultatów w sporcie (Delecluse 1997, Kibele 1998, Trzaskoma 2003). Definiowanie siły mięśniowej jako zdolności do pokonywania oporów własnych i zewnętrznych lub przeciwdziałanie tym oporom, wskazuje na stałą, w cyklu życiowym, zmienność jej wartości.

Począwszy od narodzin aż po okres pełnej, dojrzałej motoryczności, wartości siły mięśniowej nie są stałe i zależą od wielu czynników zarówno endogennych, jak i egzogennych (Robergs i Roberts 1997). Jak podkreśla wielu badaczy (Robergs i Roberts 1997, De Ste Croix i wsp. 1999, Ramos i wsp. 1998, Trzaskoma i Trzaskoma 2000, Trzaskoma 2003), wzrost siły mięśniowej u dzieci w okresie przedpokwitaniowym jest wynikiem przede wszystkim adaptacji układu nerwowego (głównie wzrost aktywacji jednostek ruchowych) i związanego z nim polepszenia koordynacji międzymięśniowej (współdziałanie mięśni agonistycznych i antagonistycznych). Do innych czynników, mających wpływ na zwiększanie siły mięśniowej, co podkreśla Trzaskoma (2003), należą: wzrost poziomu hormonów, zwiększanie beztłuszczowej masy ciała, różnicowanie włókien mięśniowych , co można uzyskać przy udziale odpowiednio stosowanych ukierunkowanych ćwiczeń siłowych z dziećmi i młodzieżą. Jednocześnie właściwości morfologiczno-fizjologiczne organizmu w wieku szkolnym, jak również zakres adaptacji dzieci do wysiłków krótkotrwałych pozwala przyjąć, że nie ma istotnych przeszkód, które uniemożliwiłyby podjęcie treningu siłowego w tym okresie (Hałuszka 1980, Kozłowski i Nazar 1995, Stefaniak i Stefaniak 2001 a, b). Za przyjęciem takiego punktu widzenia przemawia chociażby analiza metabolizmu wysiłkowego, z której wynika, że zespoły bogato energetycznych związków fosforanowych (ATP i PC) w mięśniach, w przeliczeniu na jednostkę ich masy, są u dzieci podobne jak u dorosłych (Kozłowski i Nazar 1995). Stężenie mleczanu we krwi, osiągane podczas maksymalnych wysiłków fizycznych (LA max) u dzieci w wieku 7-10 lat wynosi 7-9 mmol/l krwi i jest niższe niż u ludzi dorosłych (16-latek ma już 11 mmol/l). Na różnice te składa się kilka przyczyn, jak chociażby szybsze u dzieci niż u dorosłych zwiększenie zaopatrzenia mięśni w tlen i wykorzystywanie tlenu przez mięśnie na początku wysiłku (Macek i Varia 1980 a, b). Dzięki temu u dzieci większa część energii do skurczów mięśni na początku wysiłku uzyskiwana jest z tlenowych procesów metabolicznych, a mniejsza niż u dorosłych z beztlenowych źródeł energii. Zdaniem Macka i Varii (1980 b) u dzieci podczas długotrwałych wysiłków fizycznych zachodzą ogólnie mniejsze zakłócenia homeostazy, niż u dorosłych. Preferowanie przez dzieci w warunkach swobodnej aktywności wysiłków krótkotrwałych miałoby podłoże bardziej psychologiczne, niż fizjologiczne. Monotonia wysiłków długotrwałych wpływa na...

Pełna wersja artykułu

Pobierz

Artykuł opublikowany w: Strzelectwo sportowe (Nowoczesne rozwązania szkoleniowe), zeszyt nr 15, Wrocław, 2018,
ISBN 978-83-941103-3-8

Autor: Stefaniak Tadeusz

Podziel się