Ewolucja strzelania w pięcioboju nowoczesnym. Od broni palnej do lasera

Autor: Czerniawski Bartosz

Wstęp

Według legendy pięciobój nowoczesny narodził się w czasie trwającej w latach 1870-71 wojny francusko-pruskiej. Wysłany do Napoleona z wiadomością młody oficer francuski niespodziewanie napotkał mały oddział nieprzyjacielski. W walce, jaka wywiązała się pomiędzy nim a pruskimi żołnierzami, zabito mu konia. Oficer jednak dzięki umiejętnościom strzeleckim i talentowi w posługiwania się szpadą wyrwał się z opresji aby następnie wpław pokonać rzekę, i ostatecznie dotrzeć biegiem do swego wodza.

Ta opowieść bardzo spodobała się baronowi Pierre'owi de Coubertainowi, który marzył o tym, by na czas igrzysk żołnierze nie walczyli ze sobą na frontach, lecz rywalizowali wyłącznie na sportowych arenach. Dlatego już na olimpiadzie w 1912 roku w Sztokholmie po raz pierwszy rozegrano zawody w pięcioboju. Przez wiele lat w tej dyscyplinie na olimpiadach rywalizowali wyłącznie mężczyźni, uważano bowiem, że jest to sport zbyt trudny dla kobiet. Dopiero na igrzyskach w Sydney o medale ubiegały się także panie.

Konkurencja strzelecka jest nieodzowną częścią pięcioboju nowoczesnego, niemniej znacznie straciła na swoim wojskowym charakterze. W niniejszej pracy autor będzie opisywał ewolucje strzelania w pięcioboju nowoczesnym na przestrzeni lat. Dzięki wprowadzonym zmianom trening stał się znacznie tańszym, a przede wszystkim logistyka prowadzenia szkolenia znacznie się uprościła.

Strzelectwo w składzie konkurencji pięciobojowych jest od samego początku funkcjonowania tejże dyscypliny w Igrzyskach Olimpijskich. Należy przypomnieć, że pentatlon jest w programie igrzysk od 1912 roku.

W pierwszych latach regulamin w strzelaniu oparty był na przepisach wojskowych, dotyczących krótkiej broni automatycznej. Z uwagi na niebez-pieczeństwo związane z uży-waniem broni palnej, przepisy musiały być ścisłe i zrozumiałe. Strzelano z broni w kalibrze 0,38, seriami po 5 strzałów do tarcz „ruchomych” w odległości 25 m, otwierających się na 3 sekundy i zamykanych na 10 sek dla każdego strzału. Pierwsze zmiany nastąpiły w 1968 r. Zmniejszono przerwy między strzałami z 10 do 7 sekund oraz wycofano przepis trzymania broni blisko ciała podczas przerw. Komendę wydawano tylko do pierwszego strzału w każdej serii (fot. 1).

 

Pełna wersja artykułu

Pobierz

Artykuł opublikowany w: Strzelectwo sportowe (Nowoczesne rozwązania szkoleniowe), zeszyt nr 13, Wrocław, 2016,
ISBN 978-83-941103-1-4

Autor: Płaszowska Ewelina

Podziel się